Tarnawiecki Piotr (1880–1961), budowniczy, architekt.
Ur. 30 X w Rohyni (obecnie Roginia) pod Horodenką, był synem Rudolfa, powstańca styczniowego, rządcy w dobrach Puzynów, następnie urzędnika kolejowego w Czerniowcach, oraz Marii z Sas-Bilińskich. Miał siostry: Eugenię (ur. 1869), 1.v. Słoniewską, 2.v. Skórską, Olgę (ur. 1876), zamężną Dubicką, i Wiktorię (ur. 1883), po mężu Wiktorowicz, oraz braci Klemensa (ur. 1873) i Karola (ur. 1887). Był spokrewniony z Marianem Karolem Tarnawieckim (zob.).
Wcześnie osierocony, uczył się T. w gimnazjum w Czerniowcach, a następnie na Wydz. Budownictwa i Architektury tamtejszej Szkoły Inżynieryjno-Budowlanej. Podjął na Uniw. w Czerniowcach studia matematyczne i prawnicze, jednak przerwał je i kształcił się w dziedzinie architektury w Technische Hochschule w Wiedniu. Studia ukończył w r. 1903, po czym zatrudnił się 1 VIII t.r. w biurze architektoniczno-budowlanym Bronisława Czosnowskiego w Warszawie. Pracował przy budowie Banku Handlowego i hotelu «Savoy». W r. 1906 przeniósł się do Lwowa i podjął współpracę z Władysławem Sadłowskim przy budowie tamtejszej Państw. Szkoły Przemysłowej (wzniesiona w l. 1905–10, później rozbudowana). Równocześnie współpracował z firmą Alfreda Zachariewicza i Józefa Sosnowskiego, dla której z Zygmuntem Fedorskim zaprojektował dwupiętrowe kamienice nr 3, 5 i 7 przy ul. J. Zachariewicza (obecnie ul. Architektors’ka) oraz z pracownią Kazimierza Rzeczyckiego; wykonał dla niej projekt trzypiętrowej kamienicy Badenich na rogu ulic Badenich (obecnie ul. K. Rylejewa) i K. Ujejskiego (obecnie ul. M. Ustyjanowycza) 12. Pracując dla Leona Zychowicza dokonał w l. 1908–9 rekonstrukcji kamienicy przy ul. Kopernika 19 oraz wzniósł budynek czynszowy przy ul. F. Karpińskiego (obecnie ul. O. Karpins’koho) 7. Dn. 15 IV 1909 uzyskał uprawnienia koncesjonowanego budowniczego i założył własną firmę p.n. Przedsiębiorstwo Budowlane. Chętnie stosował nowoczesne rozwiązania techniczne, często konstrukcje żelazo-betonowe, m.in. w wybudowanej t.r. winiarni Lejba Krampnera na Zniesieniu. Przy powstałej w tym czasie ul. J. Tarnowskiego (obecnie ul. gen. M. Tarnaws’koho) wzniósł w l. 1910–11 dla Michała Demetera cztery secesyjne domy czynszowe o bogato zdobionych fasadach, a dla siebie pod nr. 26 zbudował w r. 1912 dwupiętrowy dom o secesyjnej fasadzie, z wgłębnymi loggiami w skrajnych osiach górnych kondygnacji; tu ulokował też swoją firmę. Do wybuchu pierwszej wojny światowej zaprojektował we Lwowie ponad dwadzieścia budowli. Podczas wojny służył w armii austro-węgierskiej, m.in. w r. 1916 w Sebeskellemes (obecnie Šarišské Lúky), a następnie na froncie włoskim, gdzie budował umocnienia i fortyfikacje.
Po powrocie do Lwowa T. ponownie prowadził swoje Przedsiębiorstwo Budowlane. W l. 1920–5 realizował głównie zamówienia państw., w tym budowę szkół w woj. lwowskim; nowoczesne budynki szkolne powstały w Rymanowie, Sanoku, Zagórzu i Posadzie Olchowskiej. Za projekt (niezrealizowany) Wyższej Szkoły Handl. w Warszawie otrzymał dyplom honorowy. Wybudował kilka kolejnych kamienic we Lwowie, przy ul. Tarnowskiego 33, 35 (1922) i 43 (1925) oraz domy przy ul. W. Ponińskiego (obecnie ul. I. Franka) 23 i 29. Na prośbę Andrzeja Szeptyckiego, metropolity lwowskiego obrządku greckokatolickiego, przeprowadził w r. 1929 restaurację katedry p. wezw. św. Jura. Należał do założycieli powstałego we Lwowie w r. 1927 Związku Zawodowego Architektów i Budowniczych i został jego prezesem; dwukrotnie (w l. 1928 i 1933) uczestniczył w zjazdach Związku Architektów Polskich. W r. 1930 zmienił nazwę swej firmy na Przedsiębiorstwo Architektoniczno-Budowlane. Wchodził w l. 1927–30 w skład Rady Przybocznej Komisarza Rządu, a od r. 1928 był członkiem Miejskiego Komitetu Rozbudowy. Od 24 V 1930 do r. 1934 był radnym tymczasowej Rady Miejskiej Lwowa; równocześnie od r. 1931 należał do Komisji Egzaminacyjnej prawa budowlanego i zabudowy osiedli, funkcjonującej przy tamtejszym Urzędzie Wojewódzkim, której pracom przewodniczył i dla której opracowywał tematy egzaminacyjne. W r. 1930 wszedł w skład Komitetu Gospodarczego dla poparcia akcji wyborczej BBWR. Został w r. 1932 radcą Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie i działał w jej sekcji Przemysłowej. Należał do lwowskiego Bractwa Kurkowego; w l. 1927 i 1930 był królem kurkowym. W r. 1934 został zastępcą radnego Rady Miejskiej Lwowa. Utrzymywał kontakt z rodziną w Czerniowcach, które po wojnie włączono do Rumunii; wspierał finansowo Hufiec Bukowiński ZHP i czerniowieckiego «Sokoła», a także studentów polskich na tamtejszym uniwersytecie.
T. zaprojektował i wybudował we Lwowie ciąg modernistycznych kamienic czynszowych przy ul. Kadeckiej (obecnie ul. Herojiw Majdanu) 7, 9, 11, 11a i 15 (ukończone w r. 1931); do postawionej dla siebie kamienicy nr 15 przeniósł swoją firmę. Na zamówienie państw. wzniósł ok. r. 1934 gmach Centralnej Szkoły Straży Granicznej w Rawie Ruskiej. We Lwowie projektował także domy prywatne: w r. 1935 modernistyczną willę Wiktora Jakóba przy ul. Herburtów (obecnie ul. M. Hlinky) 3, a w r. 1939 dom przy ul. Z. Krasińskiego (obecnie ul. L. Tolstoho) 30. Domy czynszowe zbudował przy ul. Pełczyńskiej (obecnie ul. D. Witows’koho) 9 (1936) i 41 (1938–9); w tym ostatnim, któremu nadał cechy funkcjonalizmu, ozdabiając wejście kartuszem z rodzinnym h. Topór, zamieszkał z rodziną. Zaprojektował kilka pawilonów na Międzynarodowe Targi Wschodnie we Lwowie, m.in. największy ze wszystkich, Pawilon Przemysłu Ciężkiego (1937, obecnie kino «L’wiw») oraz Remizę Tramwajową (tzw. nową) dla Miejskiej Kolei Elektrycznej (1938). Ogółem w l. 1918–39 wzniósł we Lwowie ok. pięćdziesięciu budowli. Śledził nowe tendencje w architekturze i w tym celu podróżował do Wielkiej Brytanii, Austrii, Czechosłowacji, Francji, Węgier i Włoch. Swoim budynkom nadawał początkowo cechy secesyjne, następnie formy art déco, a później modernistyczne i funkcjonalistyczne. Uczestniczył w spotkaniach Stefana Banacha, Kazimierza Twardowskiego i Hugona Steinhausa, przyjaźnił się z Adą Sari. T-ego portretowali Feliks Wygrzywalski i Stanisław Kaczor-Batowski.
Po wybuchu drugiej wojny światowej T. pozostał we Lwowie; pod okupacją sowiecką został w r. 1940 wpisany na listę członków Lwowskiego Związku Architektów. Wspierał konspirację, m.in. przez ponad cztery lata ukrywał jednego z dowódców lwowskiej AK, ppłk. Tadeusza Słoniewskiego. We Lwowie mieszkał również po zakończeniu wojny, nadal w domu przy ul. Pełczyńskiej 41, choć w r. 1954 został on znacjonalizowany. Pracował we Wszechzwiązkowym Państw. Inst. Projektowania i Elektryfikacji Rolnictwa; z jego ramienia przeprowadził w r. 1948 restaurację kościoła Dominikanów i katedry łacińskiej we Lwowie. W późniejszym czasie projektował głównie wnętrza sklepów i kawiarń. W r. 1955 przeszedł na emeryturę. Zmarł 9 VIII 1961 we Lwowie, został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim (pole nr 1), w zaprojektowanym przez siebie grobowcu, wykonanym w r. 1925 w pracowni Ludwika Tyrowicza.
W zawartym 10 X 1931 małżeństwie z Marią Sidorówną (1899–1977), córką właściciela lwowskiej fabryki mebli, w l. 1918–19 uczestniczką walk o Lwów, absolwentką lwowskiego Konserwatorium, nauczycielką, miał T. córki Marię Teresę (1932–2017), pianistkę, profesor Akad. Muzycz. we Lwowie, oraz Helenę (ur. 1934), lekarza.
Encyklopedia polskiej emigracji i Polonii, Tor. 2005 V; Nicieja, Łyczaków; – Biedrzycka A., Kalendarium Lwowa 1918–1939, Kr. 2012; Biriulow J., Secesja we Lwowie, W. 1996; Biriulow J. i in., Piotr Tarnawiecki architekt lwowski, Lw. 2002; Dubicki T., Bukowińsko-rumuńskie wątki rodzinne, w: Polacy w Rumunii mówią o sobie, L.–Leszno 2000; Łypka T., Architektura Lwowa okresu międzywojennego (1918–1939), „Lithuania” 1996 nr 1–2 (18/19); Nicieja S., Piotr Tarnawiecki – współtwórca lwowskiej secesji, „Opole” 1989 nr 11 (231); Polski przemysł i handel. Rynek polski. Izba Przemysłowo-Handlowa, W.–Lw. 1930; – Lwowski skorowidz adresowy, Lw. 1930 VI nr 1 dz. II; – Kalendarz Przegl. Budowlanego na r. 1938, W. 1937 II; „Nasz Kraj Ilustr.” 1911 nr 134; – Central’nyj deržavnyj istoryčnyj archiv Ukraïny we Lw.: F. 2 op. 1 spr. 157, 158, 3311, 3636, 5450, 5660, 6291,6293, 6320,7470, op. 3 spr. 110, 112, op. 4 spr. 1202, 1208; L’vivs’ka naukova biblioteka im. V. Stefanyka we Lw.: F. TLB-116 nr 370, Arch. Marii i Heleny Tarnawieckich, Relacja Mieczysława Dubickiego, Mater. Olgi z Tarnawieckich Dubickiej.
Tadeusz Dubicki